كشف عورات مىكند ! از هيچ جنايتى واهمه و مضايقه ندارد . براى اين است كه به حضور كودك ايمان دارد ؛ ولى به محضر ربوبيت اگر علم داشته باشد ، ايمان ندارد ؛ بلكه بر اثر كثرت معاصى كه قلب او تاريك و سياه شده ، اين گونه مسائل و حقايق را اصلًا نمىتواند بپذيرد ؛ احتمال صحت و واقعيت آن را هم شايد نمىدهد . واقعاً اگر انسان احتمال بدهد - لازم نيست يقين داشته باشد - كه اين خبرهايى كه در قرآن كريم آمده ، وعده‌ها ، وعيدهايى كه داده شده ، راست است ، در اعمال و كردار خود تجديد نظر نموده ، اين‌طور افسار گسيخته و بىپروا پيش نمىتازد . شما اگر احتمال بدهيد كه در مسيرى درنده‌اى وجود دارد و ممكن است اذيتى به شما برساند ، يا شخص مسلحى ايستاده كه شايد متعرض شما گردد ، از پيمودن آن راه خوددارى ورزيده توقف مىكنيد ، و در مقام تحقيق و صحت و سقم آن برمىآييد . آيا ممكن است كسى وجود جهنم و خلود در نار را احتمال دهد ، مع الوصف مرتكب خلاف شود ؟ آيا مىتوان گفت كسى خداوند متعال را حاضر و ناظر دانسته خود را در محضر ربوبى مشاهده كند و احتمال دهد كه براى گفتار و كردار او جزايى باشد ، حساب و عقابى باشد و در اين دنيا هر كلمه‌اى كه مىگويد ، هر قدمى كه برمىدارد ، هر عملى كه مرتكب مىشود ، ثبت و ضبط گرديده ، ملائكة اللَّه كه « رقيب » و « عتيد » ند « 1 » مراقب او هستند و تمام اقوال و اعمال او را ثبت مىكنند ، و در عين حال از ارتكاب اعمال خلاف باكى نداشته باشد ؟ درد اين‌جاست كه احتمال وقوع اين حقايق هم داده نمىشود . از راه و

--> ( 1 ) - ( مَا يَلْفَظُ مِنْ قَوْلٍ إلّالَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ) ؛ سخنى بر زبان نياورد ، مگر آن‌كه هماندم رقيب‌و عتيد بر [ ثبت ] آن آماده‌اند . ( ق ( 51 ) : 18 )